Om verschillende redenen verdiep ik mij de laatste tijd in veldslagen. Ik heb al heel wat geweld op tv gezien en wat me daarbij opvalt is, dat als er geschoten wordt, je een knal hoort en het slachtoffer roept zelfs geen 'Aarrgh' meer maar valt meteen om en ligt stil. In speelfilms over veldslagen (bv Waterloo, is ook verfilmd) zie je hetzelfde: knal of steek, slachtoffer dood en stil. Maar zo gaat dat niet, nu niet en vroeger niet. Oorlog is een goor bedrijf met veel akelige wonden, vreselijke pijn snel of langzaam sterven etc. En iedere keer gebeurt het weer en iedere keer hangt er een sfeer van eer en heraldiek omheen.
In een verslag van de slag bij Leipzig ('Volkerenslag') merkt de schrijver op 'Ik waadde door hersenen, bloed en darmen'.
Een leger kan een land beheersen, maar dan moet je eerst het andere leger verslaan, dat is het idee. Dus ga je in een groep bij elkaar staan en elkaar dood slaan. Dat lukt niet altijd in één keer en dus heb je veel gewonden die pas later, of veel later of niet dood gaan. Degene die de meeste mensen heeft dood gemaakt heeft gewonnen. Men zegt dan: generaal X heeft van generaal Y gewonnen. Die stonden bovenop een heuvel met een verrekijker bevelen te geven.
Lees voor de aardigheid: https://historiek.net/slag-bij-waterloo-doden-en-gewonden/49276/
en zie ook mijn eerdere boekbespreking
Ik heb zelf gelukkig nooit een oorlog meegemaakt, mijn vader wel. Wat mij -als dienstplichtig reserve officier- wel is bijgebleven is het volslagen zinloze gevoel als je een stormloop moet doen op een bosje. Dat stukje zwaar verdedigd bos lag op een heuvel en moest genomen worden, strategisch belangrijk. Met je peloton loop je daar al schietend op af. Het is niet echt, maar je weet, als dit echt was, was ik nu dood.
Later in mijn opleidingstijd was ik tijdens een oefening pelotonscommandant en moest het bosje verdedigen tegen een vijand. In de commando tent sprak ik mijn gevoel uit tegen de eveneens dienstplichtige sergeant. Het gesprek werd afgeluisterd door de luitenant die aan de andere kant van het zeildoek stond en ik kreeg een reprimande vanwege 'niet gemotiveerd' zijn. Een uur later werden we onder de voet gelopen door de vijand.
Ik begrijp heel goed dat verzet tegen onrecht en tirannie noodzakelijk zijn. Maar als soldaat ben je, als je niet oppast, gereedschap voor allerlei machtswellustelingen. Of allerlei (ook Nederlandse) politici die nooit in militaire dienst zijn geweest (weigeraar of mazzel) die vinden dat de oorlogen elders 'ook onze oorlogen' zijn. Maar denk erom: Niets is wat het lijkt, als je maar goed kijkt'.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten